Οι 10 αγαπημένες ταινίες του τμήματος Νύχτες Πρεμιέρας, όπως τις ψήφισε το κοινό του φεστιβάλ

Αν η μαζική προσέλευση είναι ενδεικτική των διαθέσεων απέναντι σε ένα φεστιβάλ, τότε η φετινή ανταπόκριση του κοινού στις Νύχτες Πρεμιέρας επικύρωσε μια από τις πιο επιτυχημένες διεξαγωγές στα χρονικά τους. Στο μεταξύ η θέσπιση ενός επιπλέον Βραβείου Κοινού, αυτή τη φορά για το ιδιαίτερα προσφιλές τμήμα που ως επί το πλείστον φιλοξενεί τις μεγάλες κινηματογραφικές πρεμιέρες, έδωσε περαιτέρω ευκαιρία στους θεατές να δηλώσουν τις προτιμήσεις τους, βοηθώντας έτσι και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας να πραγματοποιήσει μια ευρύτερη σφυγμομέτρηση για το πρόγραμμά του.

Τι μάθαμε καταρχάς συλλέγοντας καθημερινά τις ψήφους του κοινού; Ότι από τις συνολικά 27 ταινίες του τμήματος Νύχτες Πρεμιέρας, οι περισσότερες κατέληξαν με υψηλότατα ποσοστά προτίμησης, πλησίον αυτών που θα συναντήσετε παρακάτω. Ταυτόχρονα, παραμένει αξιοσημείωτο το ότι δεν υπήρξε καμία συμμετοχή στο συγκεκριμένο τμήμα που να μη συνάντησε απήχηση σε σεβαστή μερίδα θεατών.

Οι πρώτες δέκα ταινίες που απήλαυσαν της προτίμησής σας είναι οι εξής:

10. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (THE LAST RESORT) της Μαρία Σοντάλ

Σε ένα πολυτελές θέρετρο των Καναρίων Νήσων, οι ηλιόλουστες διακοπές μιας οικογένειας από τη Δανία διακόπτονται βίαια όταν η τυχαία συνάντηση με έναν απελπισμένο πρόσφυγα δοκιμάζει τα όρια της ευαισθησίας της. Καθώς οι απαιτήσεις για βοήθεια κλιμακώνονται, η καλή προαίρεση αρχίζει να υποχωρεί μπροστά στον φόβο, την καχυποψία και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Η Μαρία Σένταλ στήνει ένα σαρδόνιο ψυχολογικό θρίλερ πάνω στις ενοχές και την υποκρισία της δυτικής μεσαίας τάξης, μετατρέποντας τον τουριστικό παράδεισο σε ένα αγωνιώδες πεδίο ηθικής κατάρρευσης, εκεί όπου η ασφάλεια και ο τρόμος του «άλλου» ισορροπούν σε μια τεντωμένη χορδή. Θοδωρής Καραμανώλης

Συγκέντρωσε: 4,36 / 5

9. ΕΥΑ ΣΤΕΦΑΝΗ- Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ του Ηλία Γιαννακάκη 

Έχοντας μόλις γίνει μητέρα, η σκηνοθέτις Εύα Στεφανή ξεκίνησε το 2009 να κινηματογραφεί την εργάτρια του σεξ, Δήμητρα Κ.. Χρειάστηκαν δώδεκα χρόνια ώστε να ολοκληρωθεί το εγχείρημά της. Το 2018 ο κινηματογραφιστής Ηλίας Γιαννακάκης, στενός φίλος της Εύας, άρχισε να την καταγράφει με στόχο ένα ντοκιμαντέρ που θα ψηλαφεί όχι μόνο την αναμέτρηση της ίδιας με την ταινία που με τόσο κόπο ετοίμαζε, όσο και τον τόσο ιδιαίτερο κόσμο της. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί επί οκτώ χρόνια την ιδιοσυγκρασιακή δημιουργό, στοχεύοντας στο πλέον αυθεντικό της πορτρέτο.

4.49 / 5

8. ΒΙΒΑ ΚΑΡΜΕΝ (VIVA CARMEN!) του Σεμπαστιάν Λοντενμπάχ

Στα ηλιόλουστα σοκάκια της Σεβίλλης, μια ατίθαση συμμορία παιδιών του δρόμου αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της για να σώσει την Κάρμεν —μια ελεύθερη και φλογερή γυναίκα— από την τραγική μοίρα που της επιφυλάσσει το πεπρωμένο. Ο Σεμπαστιάν Λοντενμπάχ επανεφευρίσκει την πασίγνωστη όπερα του Ζορζ Μπιζέ, διασκευάζοντας τα θρυλικά της μοτίβα με μια σύγχρονη άποψη και μετατρέποντας το κλασικό δράμα σε μια πολύχρωμη μουσική περιπέτεια. Με μια πανδαισία σχεδίων, ζεστούς ρυθμούς και μια αφοπλιστική αθωότητα, η «Κάρμεν» του αποδομεί το σκοτεινό φινάλε του πρωτοτύπου για να παραδώσει ένα φωτεινό παραμύθι για τη φιλία, την αλληλεγγύη και το ανεκτίμητο δικαίωμα στην ελευθερία. Θοδωρής Καραμανώλης

4.50 / 5

7. ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ (ALL OF A SUDDEN) του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι

Στη σκιά μιας δυσμενούς διάγνωσης, δύο γυναίκες ξεκινούν έναν βαθύ φιλοσοφικό διάλογο γύρω από τη φροντίδα, τον χρόνο, τη ζωή την ίδια. Με τη δράση να μοιράζεται ανάμεσα σε μια μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων στο Παρίσι και ένα ταξίδι στην Ιαπωνία, ο Χαμαγκούτσι οδηγεί τη διαλεκτική φόρμα του «Drive My Car» στα όριά της, εξερευνώντας πώς η ανθρώπινη επαφή και η ενσυναίσθηση μπορούν να γίνουν αντίσταση απέναντι στην αποξένωση, την ταχύτητα και τις πιέσεις του σύγχρονου κόσμου. Με τη χαρακτηριστική, οξυδερκή του ματιά, ο Ιάπωνας δημιουργός μετατρέπει τις εξομολογήσεις και τις ανεπαίσθητες χειρονομίες των δύο γυναικών σε ένα υποβλητικό, βαθιά ουμανιστικό δράμα χαρακτήρων. Μια μοναδική πολιτική δημιουργία για την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη, που διατυπώνει μια αυθεντικά φιλοσοφημένη άποψη πάνω στο γιατί αξίζει κανείς να αγωνίζεται για να ζει. Το φιλμ κέρδισε το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών για τις δύο υπέροχες πρωταγωνίστριές του, τη Βιρζινί Εφιρά και την Τάο Οκαμότο, ενώ αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ιαπωνίας για το προσεχές Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Θοδωρής Καραμανώλης

4.54 / 5

6. I PLAY ROCKY του Πίτερ Φάρελι

Πριν ο Σιλβέστερ Σταλόνε αφήσει το στίγμα του στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα ως ο ταπεινός πυγμάχος Ρόκι, έπρεπε πρώτα να πείσει το Χόλυγουντ ότι άξιζε να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα που ο ίδιος είχε εμπνευστεί και γράψει. Κι αυτή η ασταμάτητα ψυχαγωγική ταινία, σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Όσκαρ Πίτερ Φάρελι, μάς εξιστορεί το απίθανο χρονικό πίσω από ένα από τα πιο γνωστά success stories του αμερικανικού κινηματογράφου, γεμάτη δύσκολες μάχες, αυτοθυσία, αμφιβολίες και συνεχείς απορρίψεις. Ανδρέας Κύρκος

4.60 / 5

5. ROSE του Μάρκους Σλάινζερ

Στις αρχές του 17ου αιώνα ένας μυστηριώδης στρατιώτης φτάνει σε έναν απομονωμένο αγροτικό οικισμό διεκδικώντας το σπίτι που ισχυρίζεται ότι του ανήκει ως κληρονομιά. Γίνεται δεκτός παρά τις επιφυλάξεις των θρησκόληπτων ντόπιων και γρήγορα αποδεικνύει, χάρη στην αποφασιστικότητα και την σκληρή του δουλειά, ότι είναι παραπάνω από άξιος να αποτελέσει μέλος της τοπικής μικρής κοινωνίας. Ο παράξενος άντρας τυχαίνει να είναι ωστόσο γυναίκα, η οποία απαρνήθηκε τη θηλυκή της υπόσταση προκειμένου να επιβιώσει σε έναν αυστηρά πατριαρχικό κόσμο και επωμίσθηκε την ταυτότητα ενός νεκρού προκειμένου να το καταφέρει. Τώρα όμως που ο περίγυρος τη θέλει να παντρευτεί και να αποκτήσει άμεσα έναν απόγονο, το μυστικό της κινδυνεύει να αποκαλυφθεί. Μοντέρνα παραβολή για τη ρευστή ανθρώπινη ταυτότητα, τα ασφυκτικά έμφυλα στερεότυπα και το τίμημα που πρέπει ακόμη και σήμερα να πληρώσει όποιος ή όποια τολμά να αυτοπροσδιοριστεί κόντρα σε όσα επιτρέπει ή επιβάλλει η κοινωνία, αυτό το ήρεμα συγκλονιστικό φιλμ περιέχει και τη σπουδαιότερη γυναικεία ερμηνεία της χρονιάς από τη Σάντρα Χιούλερ («Ανατομία Μιας Πτώσης», «Πατρίδα») η οποία τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Επίσημη πρόταση της Αυστρίας για το προσεχές Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Λουκάς Κατσίκας

4.60 / 5

4. CLUB KID του Τζόρνταν Φέρστμαν 

Το φαντασμαγορικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζόρνταν Φέρστμαν εισέπραξε εκστατική υποδοχή κατά την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Καννών, αναγορεύτηκε σε μια από τις πιο αγαπητές ταινίες των τελευταίων ετών στα σχόλια των χρηστών του Letterboxd κι ετοιμάζεται για τα Όσκαρ. Μεγαλύτερη σημασία από όλα αυτά έχει, εντούτοις, το τι πραγματικά κατορθώνει: μέσα από έναν πικάντικο συνδυασμό χιούμορ, τρυφερότητας και συγκίνησης χτίζει μια μαγική γέφυρα η οποία καταφέρνει να ενώσει το αναπολογητικά queer με το ευφορικά mainstream.  Ο νεαρός ήρωας της ταινίας είναι ένας γκέι διοργανωτής πάρτι (τον υποδύεται ο ίδιος ο Φέρστμαν) ο οποίος ζει ασύστολα τις πλέον ξέφρενες νύχτες της Νέας Υόρκης μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται αιφνίδια στην πόρτα του ένα δεκάχρονο αγόρι (το ερμηνεύει ο αφοπλιστικός Ρέτζι Άμπσολομ), το οποίο αποδεικνύεται ο γιος που δεν ήξερε ότι είχε και εν τέλει δεν φανταζόταν πόσο χρειαζόταν. Από τις σπάνιες φορές που μοιάζει δύσκολο να αντισταθείς σε μια ταινία η οποία γνωρίζεις εξαρχής ότι στοχεύει να σου κλέψει την καρδιά, το «Club Kid» είναι ένας εθιστικός εορτασμός των εναλλακτικών οικογενειών, των εμψυχωτικών κοινοτήτων και της απρόσμενης ηλιαχτίδας που μπορεί να φωτίσει ένα σκοτεινό δωμάτιο, όταν το πάρτι έχει τελειώσει για τα καλά. Λουκάς Κατσίκας

4.67 / 5

3. ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ (WORDS OF LOVE) του Ρούντι Ρόζενμπεργκ 

Μεγαλώνοντας μόνη της δύο παιδιά σε ένα γεμάτο στοργή παρισινό σπίτι, μια ανύπαντρη μητέρα προσπαθεί να δείξει όση κατανόηση μπορεί απέναντι στον καημό της έφηβης κόρης της η οποία μάταια προσπαθεί να συναντήσει τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ. Η μητέρα ξέρει καλά ότι ο άντρας που τους εγκατέλειψε ουδέποτε ήθελε οικογένεια και συνειδητά τούς γύρισε την πλάτη. Η κόρη όμως δεν το βάζει κάτω, διεκδικώντας μια πατρική παρουσία την οποία θεωρεί ότι δικαιούται και πιστεύει ότι μπορεί να κατακτήσει. Κι ο σκηνοθέτης του τρυφερού αυτού δράματος αναρωτιέται αν η απουσία ενός ανθρώπου μπορεί να απειλήσει τις εύθραυστες ισορροπίες μιας φαμίλιας ή να φέρει τελικά ακόμη πιο κοντά τα μέλη της. Τα «Λόγια Αγάπης» ανακαλύπτουν το χιούμορ, την οικειότητα και την ανθρωπιά στο εσωτερικό μιας οικογένειας, με τις συναισθηματικές δοκιμασίες και τους ευαίσθητους ήρωες της οποίας εύκολα μπορεί κανείς να ταυτιστεί και ακόμη πιο εύκολα να συγκινηθεί. Λουκάς Κατσίκας

4.74 / 5

2. WILD HORSE NINE του Μάρτιν ΜακΝτόνα

Από την παραμυθένια Μπριζ του Βελγίου, μια κωμόπολη του σύγχρονου Μιζούρι και ένα απομονωμένο νησί της Ιρλανδίας του περασμένου αιώνα, το σινεμά του Μάρτιν ΜακΝτόνα ταξιδεύει τώρα στο τροπικό Νησί του Πάσχα και στο έτος 1973. Εκεί καταφθάνουν δύο πράκτορες της CIA με άγνωστη αποστολή. O μεγαλύτερος σε ηλικία ονομάζεται Κρις (Τζον Μάλκοβιτς), είναι βετεράνος των μυστικών υπηρεσιών και γνωρίζει ιστορίες που καλό θα ήταν να μη μαθευτούν. Ο νεαρότερος πράκτορας και συνάδελφός του είναι ο Λι (Σαμ Ρόκγουελ) ο οποίος τον αντιμετωπίζει με την κατανόηση που ένας γιος θα έδειχνε στον ηλικιωμένο του πατέρα και φροντίζει συνεχώς να μετριάζει τις πλείστες παραξενιές του. Να όμως που στη διάρκεια αυτού του φαινομενικά ξέγνοιαστου ταξιδιού, ο παλαίμαχος Κρις θα βρεθεί ενώπιον βαθιάς συνειδησιακής κρίσης για τη ζωή και το ένοχο παρελθόν του, τα αφεντικά της CIA (με πονηρό προσωπάρχη τον Στιβ Μπουσέμι) θα αρχίσουν να ιδρώνουν από ανησυχία για την ξαφνική μεταστροφή του και ο συνοδός του θα πρέπει να καθησυχάσει τους πάντες ότι όλα τα επικίνδυνα μυστικά θα συνεχίσουν να παραμένουν κρυφά.  Όμως τίποτα δεν είναι εντελώς αθώο, κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται. Κι ο σκηνοθέτης του «Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι» και των «Πνευμάτων του Ινισέριν» πλαισιώνει τα πάντα με έναν απολαυστικά μοχθηρό συνδυασμό κατασκοπικού δράματος και κυνικής κωμωδίας, με ξεκάθαρες πολιτικές αιχμές που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας και με έξοχο πρωταγωνιστή τον Τζον Μάλκοβιτς σε έναν από τους ρόλους της καριέρας του (για τον οποίο κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας και ανοίγει πλώρη ολοταχώς για τα Όσκαρ). Λουκάς Κατσίκας

4.75 / 5

1. ELSINORE του Σάιμον Στόουν 

Το 1989, ενώ δίνει μια άνιση μάχη με το AIDS, ο Βρετανός ηθοποιός Ίαν Τσάρλεσον ανεβαίνει στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου του Λονδίνου για να ενσαρκώσει τον Άμλετ, τον ρόλο μιας ζωής. Ο πρωταγωνιστής της βραβευμένης λίγα χρόνια πριν με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας («Οι Δρόμοι της Φωτιάς»), αντί να στραφεί προς τη λάμψη του Χόλιγουντ, επιλέγει να επιστρέψει στις θεατρικές του ρίζες. Εκεί όμως, το όνειρό του συγκρούεται με τη σκληρή πραγματικότητα της εύθραυστης υγείας του. Ο Άντριου Σκοτ, σε μια από τις πιο σημαδιακές ερμηνείες της καριέρας του, όσο και της χρονιάς που διανύουμε, ζωντανεύει τον Τσάρλεσον με διαπεραστική ειλικρίνεια, χιούμορ και λεπτότητα, μετατρέποντας την αναμέτρηση με τον θάνατο σε μια εμπειρία που αγγίζει σώμα και ψυχή. Στο πλευρό του, η Ολίβια Κόλμαν ενσαρκώνει μια γιατρό που στηρίζει με προστατευτική τρυφερότητα τον ηθοποιό και άλλους ομοφυλόφιλους άνδρες στη δίνη της επιδημίας. Το «Elsinore» είναι ένα κινηματογραφικό δράμα που υμνεί τη θεραπευτική ικανότητα της τέχνης και τις αόρατες δυνάμεις που μας κρατούν όρθιους στις πιο σκληρές δοκιμασίες της ζωής. Ανδρέας Κύρκος

4.78 / 5