«I Play Rocky»: Η ωραιότερη χολιγουντιανή ιστορία Αμερικανικού Ονείρου στις 32ες Νύχτες Πρεμιέρας

Πριν λίγες ημέρες ο Σιλβέστερ Σταλόνε παρέδωσε στην δημοσιότητα τα απομνημονεύματά του, με τον τίτλο Steps, την ιστορία μιας ζωής που υπό κανονικές συνθήκες το ομιλόν Χόλιγουντ αναπαράγει ως μυθοπλασία εδώ και 100 χρόνια προσπαθώντας να μας παραμυθιάσει ότι στην Αμερική όλα γίνονται, ότι αυτή είναι η χώρα της ευκαιρίας, ότι το Αμερικανικό Όνειρο πράγματι υπάρχει. Βέβαια, η πραγματικότητα δεν φημίζεται ως πλήρης ιστοριών που από το μηδέν φτάνει κανείς στην επίτευξη και την αποθέωση έτσι επειδή του δόθηκε μια ευκαιρία. Ακόμα περισσότερο δε, είναι απίθανο να καταφέρεις ανάλογη επιτυχία…προλέγοντας την ιστορία της ζωής σου.

Στο Rocky του 1976 όμως, ο Σταλόνε φαντάστηκε για λογαριασμό του σινεμά πώς θα ήταν αν πράγματι είχε μια ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν είναι «ένας αλήτης από τη γειτονιά», δεν είναι ένα μηδενικό για όλους, και ακόμα χειρότερα για τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Σταλόνε δεν έγραψε μια ιστορία για να αποδείξει την ύπαρξη του Αμερικανικού Ονείρου – κι ας χρησίμευσε η επιτυχία του έργου στα αφηγήματα επιτήδειων που το ήθελαν βέλος στην φαρέτρα τους. Έγραψε μια ιστορία ανθρώπινου σθένους, μια ιστορία απέραντης αξιοπρέπειας, ένα έργο μανιασμένης ευγένειας που έστρεψε τον χολιγουντιανό φακό της δόξας στο ανέκαθεν άδοξο μεγαλείο του απλού ανθρώπου, του ενός από εμάς.

Εκ των υστέρων η τεράστια επιτυχία της ταινίας φαντάζει φυσιολογική. Όταν όμως γυριζόταν, έναντι πενιχρού προϋπολογισμού, χαμηλών προσδοκιών και μιας από τις πιο απίστευτες για να είναι αληθινές ιστορίες επιμονής ατόμου ενάντια στο τερατώδες Σύστημα, τα πράγματα δεν διαλαλούσαν επιτυχία. Η ιστορία της ταινίας του Πίτερ Φαρέλι γυρίζει τον φακό της ακριβώς εκεί. Στην εποχή που ένα πάμπτωχος Σλάι, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, χολιγουντιανά κακοφτιαγμένος και για τους πάντες ατάλαντος, έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα κοντράροντας στα ίσα την United Artists που ήθελε να τον πληρώσει για το σενάριο του, να ξεμπλέξει μαζί του και να βάλει έναν έτοιμο σταρ  (τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, τον Μπαρτ Ρέινολντς) στα παπούτσια του Ρόκι Μπαλμπόα. Όμως ο Ρόκι δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ένας άλλος. Θα έπρεπε όχι να μοιάσει μέσω του χολιγουντιανού μηχανισμού σε έναν από εμάς, αλλά να είναι ένας από εμάς.

H ταινία του Πίτερ Φαρέλι (του οσκαρούχου The Green Book) προβλήθηκε στο φεστιβάλ του Τορόντο, φάνηκε εξαρχής ερωτεύσιμη για το κοινό του, συγκίνησε την κριτική, συνέλαβε την μαγεία μιας ιστορίας αγγιγμένης από το πάθος και την συγκυρία κι έχει το τεράστιο προσόν να την υπερψηφίζει ο ίδιος ο Σταλόνε χωρίς να συμμετείχε με κανέναν τρόπο στην παραγωγή της. Δεν ξέρω αν έχει σημασία ποια θα είναι η μοίρα της στην οσκαρική απονομή του 2027, αν και τούτη θα έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας. Σημασία έχει ότι μια ιστορία έμπνευσης για την δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και την ευγενή αποθέωσή της, επανέρχεται στην μεγάλη οθόνη. Θα είμαστε εκεί.

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου, 21:45, Θέατρο Ολύμπια.
Εισιτήρια εδώ: https://www.more.com/gr-el/tickets/cinema/i-play-rocky/